Tu i teraz

Apel ciągnął się w nieskończoność niczym ser mozarella na pizzie. Dzieci, które przygotowały tę uroczystość spisały się na złoty medal. Na wesoło podeszły do tego znienawidzonego dnia, dzięki czemu sama odsunęłam na bok złe myśli, których w mej głowie było pełno. W końcu rzadko rozpoczyna się pracę w podstawówce od drugiej klasy. I to nie byle jakiej drugiej klasy. Nie dość, że praca załatwiona po znajomości i tylko na jeden rok, to na dodatek wspomnienia budzą się do życia. Swoją drogą wspomnienia, których łatwo nie da się zapomnieć – mimo upływu pięciu lat. Wbiłam wzrok w podłogę, starając się, by nikt nie dostrzegł rumieńców na mojej twarzy.

            Po dwóch godzinach siedzenia na sali gimnastycznej, gdzie większość czas została poświęcona przemowom, które tak naprawdę nie przekazywały nic ważnego, w końcu wraz z przydzielonymi mi uczniami mogłam udać się do klasy. Pochód toczył się z prędkością metra na godzinę z winy pastowanej podłogi i moich czarnych szpilek. Kilka minut zajęło dzieciom i ich rodzicom, którzy robili jeszcze większe zamieszanie niż ich potomkowie, przygotowanie się do części praktycznej rozpoczęcia roku.

            - Dzień dobry, nazywam się Izabela Nowak i jak zapewne Państwo wiecie będę pełniła rolę wychowawcy w zastępie pani Magdy – z trudem wypowiedziałam te jedno zdanie. Spowodowane było to nie tylko stresem, ale i obecnością tych wspaniałych oczu, które zaczarowały mnie pięć lat temu. Utrzymanie powagi i obojętności sprawiło, że moje dłonie zacisnęły się na krawędzi białej sukienki na ramiączka, która sięgała do kolana, w którą byłam ubrana.

            Po krótkim zapoznaniu się ze mną i oczekiwaniach, jakie przedstawili mi rodzice – jak ja im, podałam plan lekcji, który miał obowiązywać do końca roku, choć w praktyce do końca tygodnia – uczniowie powoli wychodzili z klasy. Nawet nie zdziwiłam się, że ostatnią parą, która wyjdzie będzie ON w towarzystwie syna. Wpatrywał się we mnie, przekraczając próg klasy, przez co niemalże uderzył w drzwi. Z lekkim uśmiechem na twarzy – po rozmowie z panią dyrektor, nie po spotkaniu z nim – wyszłam ze szkoły, licząc na spokojny wieczór w toarzystwie jakiegoś fajnego filmu na DVD. Boso weszłam do mieszkania, rzucając klucze na szafkę oraz odkładając buty gdzieś w kąt korytarza. Przebrałam się w krótkie spodenki oraz białą bokserkę, zaparzyłam herbaty i ruszyłam do pokoju, gdzie włączyłam komputer, mając zamiar sprawdzić pocztę. W takich chwilach jestem zachwycona tym, że Ariel w końcu zainwestował we własne mieszkanie. Dzięki temu, jego pokój przerobiłam na ołtarz. Dosłownie oazę spokoju i uwielbienia dla Barcy, Bayernu, Resovii i kadry narodowej. No cóż, miłość do sportów zaszczepił w mym organizmie ojciec albo wyssałam ją z mlekiem matki. Rozsiadłam się na fotelu i uruchomiłam komputer. Nie zdążył się nawet włączyć, gdy do mych nozdrzy doleciał zapach spalonego … dywanu! Z przerażeniem odskoczyłam od biurka, wlepiając wzrok w ulatniający się dym. No nie, tylko tego mi brakowało! Od razu sprawdziłam czy jest światło i ku mojemu nieszczęściu, nie włączyła się lampka. Tak jak stałam, wybiegłam na klatkę schodową i pukaniem przywołałam sąsiada. Na szczególne zaproszenie nie czekał i otworzył w bardzo szybkim jak na niego tempie.          

            - Sąsiad chce mnie spalić? – spytałam, zadzierając głowę do góry, by spojrzeć na jego twarz. Kosa, mój sąsiad i jednocześnie siatkarz ASSECO Resovii Rzeszów z przerażeniem zaprzeczył, kręcąc głową – No co Ty nie powiesz? – chwyciłam go za rękę, a dokładniej za nadgarstek i zaciągnęłam do mojego mieszkania. Jego przerażenie chyba odebrało mu dech w piersiach, gdy zobaczył jak z komputera ulatnia się dym.

            Pierwsze co, odłączył zasilanie od korków, które zostały i tak wywalone w cholerę, a następnie wyciągnął telefon i wykonał połączenie, podkreślając, że to dla sąsiadki. Po chwili uciekł z mojego mieszkania. Nie, zajebiście. Spalić już chcą mnie na stosie jak wiedźmę czy latawicę. Co z tego, że przespałam się z panem Ignaczakiem. To było dawno i nie prawda. Po kilkunastu minutach, które spędziłam na usuwaniu dywanu rozległo się pytanie. Nie zdążyłam nawet podejść do drzwi, kiedy w progu pokoju chwały ujrzałam uśmiechniętego Kosoka w towarzystwie Ignaczaka i Arka Gołasia. Zjazd siatkarzy? Me gusta

            - Sąsiadko, naprawa na mój koszt, dywan odkupię – Grzesiek przepuścił swoich towarzyszy głębiej do pokoju.

            - Grzesiek, przecież ja żartowałam tylko – uśmiechnęłam się do Grześka, wciąż czując na sobie ignaczakowe spojrzenie. Arek tylko pokręcił głową i wziął się za odłączanie od komputera wszelkich kabli.

            - Izabelo, moja droga. Przez mój remont spaliłem Ci komputer, więc obowiązkiem dobrego sąsiada, jakim chcę być, jest zapłacenie za szkody – goście z rozbawieniem przysłuchiwali się naszej rozmowie, jakby było w niej coś ciekawego – Nie miałabyś nic przeciwko, gdybym zrobił małą parapetówkę? Wiesz, nowe mieszkanie, chłopaki chcą je oblać.

            - Eeeeej, kto chce oblać? Chyba mam problemy ze słuchem i pamięcią – Krzysiek, oparł się o futrynę drzwi od pokoju, wzrokiem gromiąc Grześka. Dobrze, że spojrzenie zabić nie umie.

            -Tak, zapomniałem. Krzysiu, starość nie radość. Ale cóż poradzić, młodość wchodzi na salony – Grzesiek jest już trupem. Przynajmniej spojrzenie Ignaczaka tak mi mówi. Zresztą nie tylko Ignaczaka, moje też. Przymila się, bym wyraziła zgodę na imprezę.

            - Kopiesz dół na trumnę, Młody – zaśmiał się Ignaczak. No cóż, ciary przeszły wzdłuż mojego kręgosłupa – Lepiej zaproś sąsiadkę na imprezę, a nie cyrki odstawiasz – mówiąc to, spojrzał na mnie wzrokiem, który na osobności sprawiłby, że oddałabym mu się tu i teraz.

Grzesiek klasnął w dłonie, chyba wyrażając zachwyt nad słowami Ignaczaka, a Arek skomentował to znowu uśmiechem.

Erotyzm chwili

            Hormony i wódka szybko uderzały do mojej głowy. Szybko, aż za szybko. Dłonie mojego partnera powoli zsuwały się na mój tyłek, zapach jego perfum odcinał mnie od rzeczywistości, a ja zatracałam się w bliskości, jaką mi podarował. Między nami nie ma powietrza, jest erotyzm chwili, którą chcemy wykorzystać. Nie zwracając uwagi na miny recepcjonistki w hotelu, ruszyliśmy w stronę windy. Nim weszliśmy do sypialni moja koszula została pozbawiona guzików, które zostały na korytarzu. Brunet składa kolejne pocałunki na mych ustach, a ja poddaję się jego woli. Wsuwam dłoń pod jego biały tshirt i delikatnie drapię po torsie. Po jego ciele przeszedł dreszcz, gdy przygryzłam jego dolną wargę. Minuta i lądujemy nadzy na łóżku. Jego usta zeszły niżej, zostawiając mokre ślady na mojej szyi, dłonie mocno zaciskają się na moich udach. Bawi się, bawi się mną i moim ciałem.

- Masz słodkie ciało – szepcze mi do ucha, delikatnie gryząc mnie w ucho. Apogeum mojej cierpliwości.

- Możemy się już pieprzyć? – mruczę między kolejnymi jękami.

Pocałunki bruneta zostają przerwane, a jego oczy wbijają się w moją twarz. Kąciki jego ust unoszą się do góry, ukazując białe zęby. Chwilę potem wchodzi we mnie, a jego usta znów przyjemnie maltretują moje wargi. Gdzieś między zachłannymi pocałunkami z moich ust wychodzą coraz głośniejsze jęki, które brunet komentuje uśmiechem. Uśmiechem, który potrafi wnieść na wyżyny rozkoszy. Wbijam paznokcie w jego ramiona, a on wykonuje gwałtowniejsze ruchy, które wprowadzają mnie w wyższy poziom wtajemniczenia. Dochodzimy, ale nie kończymy tej nocy. Ta noc, proszę Pana jest nasza.

Ból głowy, przy tym co czuję jest niczym. Podnoszę powieki, by po cichu zwyzywać swoją głupotę. Kac odrąbuje siekierą moją głowę, albo uderza w nią młotkiem. Już mam ochotę podnieść się z łóżka, gdy do mego bolącego organizmu dociera fakt, że nie jestem sama. Całą swoją uwagę skupiam na właścicielu ręki, która spoczywała na mojej talii. Przekręcam się na łóżku i dostrzegłam rosłego mężczyznę, który mimo swojego wzrostu – jego stopy wystawały poza materac – wyglądał jak bezbronny baranek, z którym się przespałam. Nie tylko przespałam, że przeżyłam najlepszy w życiu seks. Proporcjonalność działa.

If you know, what I mean.

Jak najciszej się da – a to takie proste nie jest, podnoszę się z łóżka i poprawiam kołdrę na towarzyszu. Nucąc pod nosem „Boom, Boom, Boom, I want you in my room” z repertuaru Venga Boys, ubieram się. Nigdy, ale to nigdy tak szybko nie byłam gotowa do wyjścia. 

Już miałam kierować się na korytarz, gdy sumienie się obudziło. Z torebki, która leżała na podłodze wyjęłam długopis i portfel. Na mojej połowie łóżka – chwilowe małżeństwo – położyłam moje zdjęcie wyjęte z portfela, a po drugiej stronie nabazgrałam fragment piosenki Seweryna Krajewskiego „Uciekaj, serce moje” i podpisałam się pierwszą literą imienia - I.

Uciekam skoro świt, bo potem będzie wstyd. 

Złożyłam delikatny pocałunek na jego policzku i wyszłam.